نگاهی به هنر و علم نعلبندی

سابقه و هدف: اسبها در اصل حیواناتی آزاد هستند که در طبیعت در حال گشت و گذارند، اما ما انسانها این آزادی را از آنها سلب کرده ایم و آنها را در گوشه ای از اصطبل یا مکانی نسبتا بزرگ تر مانند پدوک زندانی کرده ایم و تمام بود و نبود اسب را از آنها گرفته ایم. سم هم یکی از این موارد است که انسانها خواسته یا روی آن اثر گذاشته اند. در واقع طبیعت به اسب هایی که سم های ضعیفی دارند اجازه تولیدمثل و بقا را نمی دهد. ولی انسانها با تقویت سم ها از این عامل جلوگیری کرده اند بعد از اینکه انسان، اسب را به خدمت به خود گماشت کم کم این خلاء احساس شد که سم اسبها نیازمند یک جسم هستند که آنها را در برابر فرسایش و لنگش محافظت کند. که با پدید آمدن یک وسیله محافظ سم، هنر نعلبندی پدید آمد. مواد و روش ها: این مقاله یک مقاله گردآوری است که از منابع چند مقاله معتبر، پایگاه تخصصی اسب و سوارکاری، پایگاه خبری ارکین، سایت ایران هورس و مجلات الکتریکی استفاده کردم. یافته ها: نعلبندی هم هنر است و هم علم. هر اسبداری برای مراقبت از اسب های خود نیازمند اطلاعاتی درباره هنر نعلبندی می باشد در واقع ایتالیایی در قرن شانزدهم با ارایه مطالبی عالی درباره این هنر بنیانگذار آن شدند. ساختمان سم: دیواره، کف، قورباغه، ابزار اصلاح سم: سم چین، چاقو و خلال سم، سوهان درشت، پیشبند چرمی، ابزار نعلبندی: چکش کوچک، میخ چین و میخ کش، ....... چرمی، در طی چهار مرحله نعلبندی صورت می گیرد 1) نعل برداری (کشیدن نعل) 2) غیار (آماده سازی) 3) آنهگی و نعل سازی 4) بغل بندی و اندازه نمودن بغل نتیجه گیری: برای پیشرفت در این علم و هنر باید تمامی منابعی که تاکنون در دسترس واقع شده مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار بگیرید

کلیدواژه ها:

سم ، نعلبندی ، نعل ، لنگش ، غیار