مدیریت و درمان کزاز در اسب

سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 6,342

نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

IHHIC01_032

تاریخ نمایه سازی: 18 اسفند 1397

چکیده مقاله:

تعریف مساله: کزاز یک بیماری عفونی و حاد در انسان و حیوانات می باشد که با ترشح توکسین توسط باکتری کلستریدیوم تتانی در بدن علایم خود را نشان می دهد. این باکتری بطور بالقوه می تواند در خاک و مدفوع اسب ها حضور داشته باشد و از طریق خراش ها، زخم ها دو آسیب های بافتی عمیق وارد بدن می شود و در صورت عدم درمان منجر به اسپاسم عضلانی، فلجی و در نهایت مرگ حیوان خواهد شد.روش پژوهش: در این مطالعه 3راس اسب با علایم سختی در بلع و حرکت کردن، سفت شدن عضلات بدن، افراشته شدن دم و گوش ها و بیرون زدگی پلک سوم به دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز مراجعه کردند که پس از معاینات بالینی، بیماری کزاز در آنها به وضوح مشهود بود. درمان این بیماری با محدود کردن عامل بیماری، خنثی کردن توکسین تولید شده، کنترل اسپاسم عضلانی و درمان حمایتی و بهبود وضعیت هیدریشن بدن انجام می شود. در برخی موارد استفاده از سوند جهت تخلیه ادرار نیز توصیه می شود.یافته های کلیدی: خنثی کردن توکسین توسط آنتی توکسین کزاز انجام می شود که اغلب در دسترس نمی باشد. رفع گرفتگی عضلانی در موارد مذکور توسط دیازپام mg/kg 0.2 بهمراه زایلازین mg/kg 0.5 صورت گرفت و در موارد کاهش اشتها و ناتوانی در بلع غذا، مایع درمانی بهمراه ویتامین های مورد نیاز تجویز شد. عامل بیماری نیز توسط پنی سیلین جی 30.000 IU/kg محدود شد. استفاده از واکسن کزاز نیز جهت پیشگیری به صاحبان اسب ها توصیه شد. جمع بندی نهایی: میزان مرگ و میر وابسته به میزان توکسین آزاد شده در گردش خون می باشد. عامل بیماری از طریق پوست سالم باعث بروز بیماری نمی شود و شروع درمان در مراحل ابتدایی بیماری دارای پروگنوز مطلوبی می باشد. لذا پیشنهاد می شود در صورت مشاهده علایم مشکوک به کزاز در حیوانات، جهت تشخیص و درمان به دامپزشک مراجعه شود.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

محسن قانع

بخش علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز

محمد نیکزاد

بخش علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز

پویا کیافر

بخش علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز

فرشاد فرهمندیان*

بخش علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز