رابطه میان خودپنداره و نظم جویی هیجانی در نوجوانان بی/بد سرپرست

بسیاری از محققان، خودپنداره را بخش محوری و قابل شناسایی شخصیت ذکر می کنند. خود پنداره دیدگاه کلی فرد نسبت به خود است و دربرگیر نده همه نقاط مثبت و ضعف فرد است. یکرشته صفات و توانایی ها، نگرش ها و ارزش هایی است که فرد معتقد است او را توصیف می کنند و می توان آن را درک فرد از خودش دانست که در نتیجه ی تجربیات فرد با محیط و رابطه او با دیگران شکل می گیرد. علاوه بر اینکه نوع خودپنداره ای که افراد دارند بر چگونگی مواجهه آن ها با مشکلات اثرگذار است، راهبردهای نظم جویی هیجانی افراد هم در این زمینه مورد توجه است. هدف تحقیق حاضر، بررسی رابطه میان خودپنداره و نظم جویی هیجانی در نوجوانان بی سرپرست و بد سرپرست در فاصله ی سنی 18-12 سال می باشد. به همین منظور به روش نمونه گیری در دسترس 50 نوجوان بی سرپرست و بد سرپرست در مشهد انتخاب شدند خودپنداره آزمودنی ها با مقیاس خودپنداره پیرز-هریس مورد بررسی قرار گرفت و برای سنجش نظم جویی هیجانی از مقیاس نظم جویی هیجانی گراس و جان استفاده شد . برای بررسی رابطه میان خودپنداره و نظم جویی هیجانی از نرم افزار آماری SPSS استفاده شد و برای یافتن رابطه میان متغیرها ضریب همبستگی پیرسون به کار رفت. طبق نتایج حاصل از آزمون فرضیات، رابطه معناداری میان خودپنداره و نظم جویی هیجانی در گروه نوجوانان بی سرپرست و بد سرپرست یافت شد (p<0/05).

کلیدواژه ها:

خودپنداره ، نظم جویی هیجانی ، نوجوانان بی سرپرست و بد سرپرست