چگونگی کاربزد گفت و گو در قالب بزناهه های تلویزیونی

گفت و گو از گفت و گو (dialogue) بر آمده و این چنین ناظر بر دو یا چند نفر است که به تبادل اندیشه یا گاه خود می پردازند. این گونه گفتاری به دلیل تبادل که از آن انتظار می رود ابتدایی ترین و البته مهم ترین نوع ارتباط بشری است. چرا که پیش از شکل گیری رسانه های دیگر وجود داشته و خود به عنوان رسانه ای شفاهی به شیوه ای صمیمی و رو در رو (face to face) پیام ها را میان افراد منتقل کرده است. همین مهم همچنان موجب می شود که این شیوه ارتباطی به عنوان روشی پرکاربرد در رسانه های گوناگون مورد استفاده قرار گیرد که سهم تلویزیون در این میان قابل توجه است . این مقاله پژوهشی با تمرکز بر بنیان های گفت و گو سعی دارد ابعاد محتوایی و شکلی گفت و گو را در قالب یک برنامه تلویزیونی باز شناسد. اسناد موجود و مصاحبه با 15 تن از کارشناسان حوزه ارتباطات و تولید تلویزیونی، منابع گردآوری داده ها در این مقاله را فراهم آورده اند. نتایج نشان می دهد که نقطه ثقل محتوا در این برنامه ها متنی است چند بعدی که دیدگاه های متناظر را بازتاباند و صیرورت آن در ذهن مخاطب، نکته های دیگری را روشن کند. اما شکل گفت و گو تابعی از متن است که باید بیش از همه در خدمت معنای گفت و گو قرار گیرد و هماهنگ با آن باشد.

کلیدواژه ها:

گفت و گو ، گفت و گوی رسانه ای ، ساختار برنامه تلویزیونی ، محتوای برنامه های گفت و گو محور ، شکل برنامه های گفت و گومحور