بررسی عوامل بازدارنده در استفاده از فناوری های نوین ساخت در جهت بهبود فرآیند توسعه پایدار

صنعت ساخت با توجه به گستره ی تاثیر آن بر جوامع و اقتصاد جهانی و همچنین محیط زیست بشری یکی از مهمترین صنایع در بحث توسعه پایدار به شمار میرود. به همین جهت در این مقاله توجه به مفهوم و ابعاد توسعه پایدار، فعالیت های انجام شده، چگونگی هدایت بازار به این سمت و همچنین راهکارهای ارایه شده در زمینه توسعه پایدار در صنعت ساخت و چگونگی حرکت به سمت توسعه پایدار در ساخت و سازهای شهری مورد بررسی قرار گرفته است.این تحقیق با هدف شناسایی و تعیین فرصتها و تهدیدهای احداث صنعتی ساختمانها، چارچوبی برای ارزیابی پایداری فناوریهای نوین ساخت، از نظر اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی فراهم، و اقدام به شناسایی مزایای و معایب این صنعت نموده است. این پژوهش با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی و بر مبنای اطلاعات کتابخانه ای، به تحلیل و آسیب شناسی استفاده از سیستمها و روش های پیشرفته ی ساخت در کشور پرداخته است. در همین راستا، پس از شناسایی وضع موجود سیستم کنونی ساخت و ساز در کشور، اهمیت بهره گیری از فناوریهای نوین از جنبه های مختلفی مانند: زمان و هزینه، جلوگیری از مهاجرت، تامین مسکن برای اقشار کمتوان و توجه به ارزشهای بومی در بکارگیری تکنولوژی، بررسی شده است. به منظور بهبود عملکرد و ارتقای جایگاه احداث صنعتی ساختمانها با توجه به معیارها و شاخص های کلیدی توسعه پایدار، راهکارهایی برای بهره گیری از قوتها، برطرف نمودن ضعفها، استفاده از فرصت ها و رفع تهدیدها ارایه شد.

کلیدواژه ها:

فناوری ، ساخت ، توسعه پایدار ، احداث صنعتی