تحلیل تاثیرات مثبت ورزش بر روی خشونت و پرخاشگری و منزوی بودن در بین دانش آموزان پسر مدارس راهنمایی شهرستان تبریز نسبت به دانش آموزان غیر ورزشکار

هدف اصلی پژوهش بررسی میزان پرخاشگری در دانش آموزان پسر ورزشکار و غیر ورزشکار شهر تبریز می باشد. جامعه ی آماری در این پژوهش کلی دانش آموزان شهر تبریز می باشد که از این تعداد 150 دانش آموز (75 نفر ورزشکار و 75 نفر غیر ورزشکار ) انتخاب شدند و نمونه گیری به روش خوشه بندی مدارس مناطق مختلف تبریز و انتخاب یک مدرسه متوسطه از هر ناحیه تبریز انجام شده است. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد پرخاشگری باس و پری و پرسشنامه محقق ساخته استفاده گردید برای تعیین پایایی پرسشنامه گوشه گیری از تکنیک آلفای کرونباخ استفاده شد که روایی و پایایی آن 79% بدست آمد داده ها با استفاده از آزمون T گروه های مستقل در سطح معناداری (P<0/05) مورد تحلیل قرار گرفتند تمامی تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار تحلیل آماری (SPSS) انجام شد یافته ها نشان می دهد بین میزان پرخاشگری کلی، گوشه گیری و از بین مولفه های پرسشنامه پرخاشگری باس و پری، پرخاشگری کلامی، جسمی و خشم دانش آموزان ورزشکار و غیر ورزشکار تفاوت معنی داری وجود دارد. در نتیجه گیری کلی از تحقیق می توان گفت ورزش کردن در کاهش گوشه گیری و پرخاشگری کودکان تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، گوشه گیری ، دانش آموز ورزشکار ، دانش آموز غیر ورزشکار