معرفی گیاه کور به عنوان یک گیاه امیدبخش در سامانه های شورورزی

گیاه کور یا لگجی ( Capparis spinosa L. ) گیاهی متحمل به شوری است که ویژگی های یک گیاه تطابق یافته با خاک های شور و فقیر از عناصر غذایی و رطوبت را از خود نشان می دهد. این گیاه به دلیل داشتن تاج پوشش وسیع و سیستم ریشه ای گسترده و عمیق ( 2 تا 5 / 22 متر)، در کنترل فرسایش خاک بسیار موثر می باشد. گیاه کور گزینه ی مناسبی برای احیای زمین های تخریب شده در اگرواکوسیستم های شور به شمار می آید. این گیاه تحمل خوبی به شوری دارد و در سواحل دریا و شورهزارهای کویری می تواند رشد کند. با توجه به تحمل بالا به شوری و قابلیت رشد کور در بسیاری از مناطق ایران، امکان کشت و توسعه آن در کشور امکان پذیر است. تحمل به شوری این گیاه، بین 9 تا 12 دسی زیمنس برمتر گزارش شده است. به نظر می رسد گیاه کور به دلیل بومی بودن، متحمل بودن به شوری، خشکی و گرما، کنترل فرسایش بادی، مهار شن زارها و جلوگیری از تولید گرد و غبارهای محلی و تکثیر از طریق بذر و ریزوم، انتخاب مناسبی جهت تثبیت کانون های ریزگرد محلی باشد. محصولات حاصل از این گیاه در بازار جهانی از توجه خاصی برخوردار بوده و با توجه به کاربرد اندام های مختلف این گیاه، از جمله غنچه، گل، میوه، ریشه و برگ این گیاه در تغذیه انسان و دام و همچنین صنعت داروسازی و عطر می تواند گیاهی امیدبخش و مناسب برای کاربرد در سامانه های شورورزی باشد.

کلیدواژه ها:

احیای خاک ، تثبیت ریزگردها ، گیاه کور ، شوری ، لگجی