تمثیل در ادبیات ایران و تاثیر آن در ادبیات آلمان با بررسی تطبیقی آثار چند شاعر آلمانی

سال انتشار: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 781

فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

INTCONF03_069

تاریخ نمایه سازی: 26 مرداد 1397

چکیده مقاله:

تمثیل از ارکان مهم ادبیات ایران است زیرا بستر مناسب برای حمایت های متفاوت و در کنار هم قراردادن اندیشه های متضاد را فراهم می آورد. در ادبیات، تمثیل طوری دیگر است و کارایی بسیاری دارد به طوری که برخی از آثار ادبی و اساطیری چهار تمثیلی هستند و بر پایه تمثیل بنیاد شده اند. مثلا در ادبیات فارسی (مثنوی) مولوی به ویژه از این لحاظ قابل توجه است به طوری که بسیاری از قصه های این کتاب تمثیلی است و یا بخشی مثل در آن ها به کار رفته است. این تمثیل ها هم جنبه آموزشی دارند و هم جنبه هنری. پس می توان گفت: تمثیل با بیانی غیرمستقیم و کنایی ، از تلخی و گزنده پند می کاهد زیرا سرشت و ذات آدمی از اینکه آماج تیرهای پند و اندرز واقع شود ناخشنود می شوند و نیز آثاری از شعرای همچون سدی، فردوسی و حافظ که تاثیرپذیری طنزی در ادبیات آلمان و غرب از آن ها بسیار مشهود است، ادیبان، شاعران و سفرنامه نویسنده آلمانی ، همچون گوته ، شیلر ، آدام اولیاریوس ، هوگو گروته و .... از جمله کسانی هستند که در این تاثیرپذیری نقش بسزایی داشته اند. در این پژوهش سعی بر این است تمثیل را از دیدگاه های گوناگون: لاغری، اصطلاح، قرآن و روایت، تاریخ، روان شناسی و ....تاثیر آن در ادبیات آلمان و نیز با تاکید بر آثار ادیبان و سفرنامه نویسان آلمانی بررسی نماییم.

نویسندگان

میترا حسن ابادی

دانشجوی کارشناسی ارشد ادبیات تطبیقی دانشگاه رازی کرمانشاه

خلیل بیگ زاده

دانشیار دانشگاه رازی کرمانشاه