معرفی نقش آموزش ضمن خدمت در گره خوردن افراد به کار: کارکردی در منابع انسانی پایدار

در عصر سازمان های دانایی-محور، منابع انسانی توانمند و با مهارت سرمایه های اصلی سازمانند و ضرورت توجه به برنامه حفظ، نگهداشت، وفاداری و پایداری سرمایه انسانی را ایجاد می نماید. جابه جایی، ترک سازمان و بعضا حتی مهاجرت از شهر و محلی زندگی کارکنان، پدیده است که در دهه گذشته توجه بسیاری از مدیران دولتی را به خود جلب نموده است. در این میان آنچه کمتر مورد توجه بوده، استفاده از ابزار های بنیادینی مانند آموزش است که نقشی بی نظیر در ارتباط بین سازمان و کارکنان بازی می کند. در این میان، گره خوردن به کار، مفهوم جدیدی در ادبیات پایداری منابع انسانی است که به افزایش علاقه مندی و تمایل افراد به ماندن در کار فعلیشان، کمک می کند. گره خوردن به کار با سه مولفه تناسب، هزینه کرد و ارتباطات، در دو کانال مجزای شغلی و محیط بیرونی تمایلات فرد برای ماندن در کار فعلی و یا ترک آن را پیش بینی می کند. این مطالعه ضمن بررسی این مفهومبه معرفی نقش آموزش به عنوان متغیری تناسب ساز، موثر بر مولفه هزینه کرد و ارتباط ساز که نقش مهمی در گره خوردن کارکنان به کار و افزایش پایداری منابع انسانی دارد پرداخته است. در انتها مدلی جهت مطالعات آینده پیشنهاد شد.

کلیدواژه ها:

آموزش ضمن خدمت ، پایداری منابع انسانی ، گره خوردن به کار