جایگاه زن در معماری سنتی ایران با تاکید بر الگوهای معماری مسکونی

معماری سنتی ایران همواره تجلی الگوهای بومی – سنتی در طول دوران تاریخ گذشته ایران بوده که این الگوها نشات گرفته از فرهنگ فردی و جمعی مردمانی است که در بستر زمان به دست مردمان آن شکل گرفته، رشد یافته، متجلی گشته و به کمال رسیده اند. نگاه به گذشته، جایگاه زن را به عنوان محور اصلی زندگی و خانواده از گذشته های دور – دوره هخامنشی به صورتهای مختلف، چه در شکل گیری فضاها، چه در نقش آفرینی تزئینات آن دوران ، تثبیت می گند، به گونه ای که تداوم این نگرش در طول زمان به این حس اعتلا بخشیده و منجر به شکل گیری اصول ثابت و ارزشمند در ساختار معماری گذشته ایران گردیده است. حس محرمیت و توجه به آن در ساختار بناهای سنتی، به ویژه در فضاهای اندرونی به خوبی قابل مشاهده است، رشد و قداست این حس به گونه ای است که در طول زمان به عنوان یک فرهنگ اجتماعی و مردمی متجلی گشته است. این مقاله سعی دارد تا سیر تحول فضایی معماری گذشته ایران را با تاکید بر نقش و حضور زن در آن ونیز عوامل تاثیر گذار در ایجاد حس محرمیت فضایی را با تاکید بر جایگاه زن در معماری مسکونی دوره قاجار مورد بررسی و نگرش قرار دهد.