قراردادهای بالادستی نفت و گاز نظام جمهوری اسلامی ایران و تبیین دلالت های قانونی و الزامات قراردادهای جدید

ارزیابی سیر تحول قراردادهای بالا دستی صنعت نفت و گاز کشور در دوره استقرار نظام جمهوری اسلامی، بیانگر آن است که در طی سال های 1371- 1358 ه.ش تقریبا هیچ نوع قرارداد متعارف و بلندمدتی منعقد نشده بود. در حالی که در بازه زمانی 1392- 1372 ه.ش سه نسل از قراردادهای خدماتی ایران موسوم به بیع متقابل طراحی و عملیاتی گشته اند. اکنون با توجه به ضرورت طراحی قراردادهای جدید، می خواهیم بررسی نماییم که اساسا قوانین جاری حاکم بر بخش بالا دستی صنعت نفت و گاز کشور دلالت بر جواز استفاده از چه نوع قرارداد متعارفی در آن دارند ملاحظات و چارچوب پیشنهاد صاحب نظران در طراحی این نوع قرارداد، چگونه می باشد در نهایت با توجه به ماهیت قراردادهای بیع متقابل، نتیجه می گیریم که الزامات قانونی مسلط بر این حوزه سازگاری بیشتری با اصول قراردادهای بیع متقابل دارد. البته قرارداد جدید می بایست با تمسک به ظرفیت های قانونی موجود ضمن پاسخ گویی به دغدغه های منتقدین حسب میادین هیدرکربوری از انعطاف پذیری لازم نیز برخوردار باشد.

کلیدواژه ها:

قرارداد ، بالا دستی ، بیع متقابل ، قوانین ، شرکت ملی نفت ایران