تحلیل اصل 127 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
محل انتشار: فصلنامه پژوهش حقوق عمومی، دوره: 6، شماره: 13
سال انتشار: 1383
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 530
فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_PLR-6-13_005
تاریخ نمایه سازی: 21 فروردین 1397
چکیده مقاله:
اصل 127 یکی از اصولی است که در اصلاحات 1٬368 قانون اساسی افزوده شد. با توجه به اینکه صلاحیت شورای بازنگری قانون اساسی در موارد معینی محدود بوده است لذا براده انتشارات بررسی و تصویب اصل 127 ازحیث صلاحیت از پیش تعیین شده شورای مزبور، نامعین است. از طریق اصل 127 رییس جمهور توانسته است با تصویب هییت وزیران برخی از وظایف و مسیولیت های خود را به سایر اشخاص حقیقی و حقوقی مرتبط نماید و علیرغم قیود پیش بینی شده در این است یعنی در موارد خاص و بر حسب ضرورت اقتضای پرداختن به امور موقتی و غیر مستمر و تا مقامات دست به ایجاد نهادهای دایمی تخصیص دهد. در عین حال ضرورت تصویب این از نیز با توجه به اینکه دولت در اجرای اصل 138 می تواند برخی از امور مربوط به وظایف خود را به کمیسیون های متشکل از چند وزیر واگذار نماید، محل پرسش است و به هر حال، از طریق اصل 127 برخی از اصول قانون اساسی، موضوعیت خود را از دست داده اند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمد شریف
عضو هییت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی