میزان پیشرفت التیام زخم پوستی توسط فاموتیدین در رت

داروهایی مشابه فاموتیدین و اُمپرازول و سوکرالفیت که در پیشرفت التیام زخم معده گزارش شده اند ممکن است دارای اثرات مشابه روی زخم های پوستی باشند . طرح پیشنهادی در این مطالعه از این داروها روی زخمهای بخیه زده نشده ) بدون بخیه ) ، زخم بریده و برداشتن قسمت برید ه و زخمهایی با فضای مرده در زخم موش رت می باشد . روشها : زخم بدون بخیه و زخم بریده و برداشته شده و زخم دارای فضای مرده در موش رت تحت بی هوشی سبک با اتر ایجاد شد . حیوانات کنترل Vehicle دریافت کردند و دیگر گروه ها فاموتیدین ، اُمپرازول و سوکرالفیت را به صورت خوراکی و برای مدت ده 10 روز دریافت کردند در حالیکه زخمهای گفته شده یعنی زخم بدون بخیه و زخم بریده و برداشته شده و زخم دارای فضای مرده را داشتند تا زمانیکه زخم ها جوش خورد نشان کامل شود . در 11 روز بعد میزان مقاومت زخم ها در برابر باز شدن مجدد در زخمهای بخیه نشده برآورد شد و سپس حیوانات را کشته و بافت گرانوله را از قسمت فضای مرده زخم ( زخم هایی که فضای مرده داشتند ) جدا شده تا میزان مقاومت آن در برابر از هم باز شدن اندازه گیری شده و مقدار هیدروکسی پرولین نیز برآورد شود . تعیین بافت گرانوله و مطالعات بافت شناسی نیز انجام شد . تنها فاموتیدین در پیشرفت پروسه التیام در هر سه نوع شکل زخم مورد مطالعه مؤثر تشخیص داده شد . مطالعات هستیوپاتولوژیکی مشخص کرد که در گروه تحت درمان با فاموتیدین در مقایسه با گروه کنترل میزان کلاژن و بافت گرانوله بیشتری تشکیل شده است . در هر سه شکل زخم های مطالعه شده فاموتیدین باعث پیشرفت در التیام زخمهای شد ولی اُمپرازول و سوکرالفیت اینچنین نبودند .