فلسفه وجودی ارزیابی توان بوم شناختی سرزمین

اندوخته های طبیعی و منابع طبیعی، ماهیت ذاتی یکسان دارند. تفاوت قائل بر اندوخته های طبیعی و منابع طبیعی، ناشی از نحوه استفاده انسان است. استفاده ممکن انسان از اندوخته های طبیعی با توان تجدیدپذیری، می تواند بر مبنای نیاز و یا بر مبنای آز باشد. از میان انواع استفاده ممکن بر مبنای نیاز انسان از اندوخته های طبیعی با توان تجدیدپذیری، استفاده ای منطقی است که نه تنها ممکن و بر مبنای نیاز، که به اندازه توان تولید طبیعی اندوخته های طبیعی با توان تجدیدپذیری باشد. استفاده منطقی محصول مدیریت مبتنی بر برنامه ریزی علمی درست در استفاده از اندوخته های طبیعی با توان تجدید پذیری است. مدیریت مبتنی بر برنامه ریزی علمی صحیح در استفاده از اندوخته های طبیعی با توان تجدید پذیری، از سطح مدیریت منفرد اندوخته های طبیعی، موسوم به مدیریت منابع طبیعی، به سطح مدیریت تجمیعی اندوخته های طبیعی، موسوم به مدیریت بوم سازگانی ارتقاء یافته است. دو علم بوم شناسی سرزمین و بوم شناسی نمای سرزمین، می توانند اساس و مبنای برنامه ریزی استفاده از اندوخته های طبیعی با توان تجدید پذیری، در مدیریت بوم سازگانی قرار گیرند. مدیریت مبتنی بر برنامه ریزی علمی، چه براساس بوم شناسی سرزمین و چه برمبنای بوم شناسی نمای سرزمین، باید با در نظر گرفتن سیاست، فرهنگ، اقتصاد، صنعت ( توان انسان جهت تأمین نیازهایش ) و طبیعت ( توان تولید طبیعی اندوخته های طبیعی ) به انجام رسد. ارزیابی توان بوم شناختی اندوخته های طبیعی یکپارچه و دارای روابط متقابل (بومسازگان)، به عنوان شالوده مدیریت مبتنی بر برنامه ریزی علمی در استفاده از اندوخته های طبیعی با توان تجدیدپذیری، برای سنجش توان تولید طبیعی اندوخته های طبیعی با توان تجدیدپذیری شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

اندوخته طبیعی ، منبع طبیعی ، بهره برداری ، بهره وری ، بهره کشی ، مدیریت بوم سازگانی ، بوم شناسی سرزمین ، ارزیابی توان اکولوژیکی