عوامل موثر در طراحی کالبدی فضا با رویکرد ارتقاء خلاقیت و حس تعلق در کودکان

در سال های اخیر به دلیل روند افزایش جمعیت کودکان در ایران، توجه به مسایل مربوط به آموزش و فضاهای آموزشی کودکان حائز اهمیت قرار گرفته است. متاسفانه فضاهایی که برای رشد و نگهداری کودکان خلق می شوند، به ابعاد مختلف وجودی کودک توجهندارند و با ادراک، فعالیت ها و نیازهای آنان هماهنگ نیستند. بنابراین کودکان در طراحی معماری فضا مورد التفات قرار نداشتند،چنانچه جستجو برای تبیین راهکارهای مربوط به طراحی کالبدی فضاهای مرتبط با کودک از اهمیت مضاعفی برخوردار بوده، برانگیزش حس خلاقیت و حس تعلق در این گروه سنی می تواند از مهم ترین مواردی باشد که لازم است در طراحی معماری فضاهایمرتبط با کودک مورد توجه قرار بگیرد. هدف اصلی این پژوهش تبیین اصول طراحی فضایی برای کودکان همراه با ایجاد محیطی برای پرورش فکری این کودکان است کهمبتنی بر ایجاد حس تعلق در آنان است تا کودک تجربه ی بودن در خانه و در مقیاس دیگر، عضو جامعه بودن را احساس کند. همچنین تنوع در فضا های آموزشی کودکان با رویکرد ارتقاء خلاقیت با به کارگیری اصول حاصل در طراحی فضاهای مختص کودکان،انگیزش کودکان برای بازی ارتقاء یافته، قدرت تخیل و کنجکاوی آنان افزایش می یابد و خلاقیت در کودکان در همچین فضایی افزونمی شود. در این مقاله روش تحقیق، توصیفی تحلیلی از نوع مطالعه موردی می باشد و جهت گردآوری اطلاعات از روش کتابخانه ای، مقالات معتبر منتشر شده در نشریات معتبر علمی و از منابع دیجیتال بهره برده شده است. البته از برداشت های میدانی و مشاهده محیط نیز جهت تکمیل اطلاعات و شناخت الگوهای جاری رفتار در محیط استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

کودک ، حس تعلق ، خلاقیت ، معماری