توسعه بخش کشاورزی در ایران طی سالهای 1332 تا 1357 از منظر کارگزاران حکومت

ایران نخستین کشور دنیاست که در آن کشاورزی و زراعت آغاز گردیده و انسان اولیه برای اولین بار در فلاتایران به کشت و آبیاری و پرورش دام مشغول شدهاست. نخستین جنبش به سوی کشاورزی نوین در زمانصدارت امیرکبیر به وجود آمد. او با وارد کردن انواع بذرهای اصلاح شده با کارشناسان خارجی هم قراردادهاییمنعقد ساخت و کشاورزی ایران را به سوی پیشرفت حرکت داد.دهه سی و چهل شمسی آغاز دوران مهمی در تحولات زندگی شهری و روستایی در ایران محسوب می شود کهدر مطالعات اجتماعی مربوط به این دوره کمتر مورد توجه قرار گرفته است. از نظر کارگزاران حکومتی، اصلاحاتارضی نقطه عطف تغییرات ارضی ایران بود که جنبه های دیگر توسعه کشاورزی را به نحو مهمی شکل داد.کارگزاران همواره این استدلال را مطرح می کنند که جریان ورود منابع به بخش کشاورزی مثبت بوده است.اظهارات و نگاشته های کارگزاران حکومتی در دوره پهلوی دوم نیز علیرغم اشاره به شاخص های توسعه یافتگیدر این دوره نماد های توسعه یافتگی ای وابسته به غرب را کتمان ننموده و به روشنی می توان دریافت که دراین دوره بدون درنظر گرفتن نیاز های توسعه ای جامعه ایرانی به روند نوسازی در کشور پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

توسعه ، کشاورزی ، محمدرضا پهلوی