خانه؛ عامل تعامل معنوی انسان

خانه ساختاری فضایی است که در برگیرنده ی عناصر معماری و محیطی میباشد که ضمن ایجاد فعالیت،موجب ایجاد امنیت و پاسخگوی آسایش عمومی است. خانه نتیجه ی تعامل بین کنشها و واکنشهاییاست که در قالب فعالیتهای انسانی پاسخ دهنده به نیازهای رفتاری انسان در فرایند عمل حضور درجامعه و در برخورد با فرهنگ شکل میگیرد. این پژوهش به دنبال درک تغییرات رخ داده بر تعاملانسان و خانه است و به دست آوردن راهبردهایی در جهت تعامل معنوی بین انسان و خانه میباشد. دراین راستا پرسشهای گوناگونی مطرح بوده است؛ بخشی از آن به پارادیم معنای خانه، و فضاهای درونیباز میگردد و بخشی دیگر به انسانشناسی، و در این راستا به ارائه مدلی برای نشان دادن رابطه ی فرهنگو خانه میپردازیم. اما اصلیترین پرسش این پژوهش به چگونگی و مراتب تعامل انسان با خانه بازمیگردد. برای پاسخ به این پرسشها ضروری میباشد تا در چندین مرحله، خانه را از نگاه درون و بیرون بررسی گردد. تا بتوان به سنجش این تعامل پرداخت. بدین ترتیب در گام نخست تعاریف ومفاهیم خانه، فرهنگ خانه و ابعاد انسانشناسی خانگی بررسی میشود. روش تحقیق مورد استفاده دراین پژوهش توصیفی – تحلیلی و تحلیل بر اساس گونه شناسی، معناشناسی و زبانشناسی انجام میگیرد.جمع آوری اطلاعات در این زمینه، از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانه ای و ارزیابی و تحلیل مصاحبه هامیباشد. یافته های پژوهش نشان میدهد، که انسان مدرن باور داشت که علم و فناوری او را از وابستگیمستقیم به خانه رهایی بخشیده است. اما در نهایت آشفتگی انسان و محیط باعث شد خانه اهمیتراستین خود را بازیابد. خانه فراتر از کالبد مسکن، معانی مختلفی را در خود جای میدهد و به نوعیترکیبی تجربی و انتزاعی از زمان و مکان است. دارای وجوه و ابعاد مختلفی نظیر کالبدی، کارکردی،اجتماعی؛ ذهنی- ادراکی، حسی و معنوی بوده و در زمان معنا مییابد

کلیدواژه ها:

خانه ، تعامل معنوی ، معنا ، انسان