بررسی رابطه بین انزوای اجتماعی و تنفر از خویشتن و تعهد سازمانی اعضای هیاتعلمی منطقه دوازده دانشگاه آزاد اسلامی

نیروی انسانی، در صورتی میتواند کار مفید و مؤثر داشته باشد که دارای انگیزه مناسب، روحیه مناسب و رضایت و تعهد حرفه هایبالایی باشد. مطالعات گسترده نشان داده اند کارکنانی که تعهد سازمانی بالایی دارند، در کارشان شادمانتر بوده، وقت کمتری را برایکارهای غیرمرتبط با شغل خود صرف می کنند و همچنین احتمال کمتری دارد که شغل خود را ترک نمایند. هدف این مطالعهبررسی رابطه ی بین انزوای اجتماعی و تنفر از خویشتن و تعهد سازمانی اعضای هیات علمی منطقه 12دانشگاه آزاد اسلامی بود.روش تحقیق از نظر شیوه گردآوری اطلاعات توصیفی (همبستگی) و از نظر هدف کاربردی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیهاعضای هیات علمی واحدهای منطقه 12دانشگاه آزاد اسلامی در سال تحصیلی 91-90به تعداد 989نفر بود که حجم نمونهمطابق با جدول «مورگان» 274نفر برآورد گردید که این تعداد به شیوه نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای و تصادفی طبقه ای ازبین جامعه آماری انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد تعهد سازمانی «آلن و مایر» متشکل از 21گویه با ضریبآلفای %83و پرسشنامه محقق ساخته با در نظر گرفتن مدل ملوین سیمن مشتمل بر 9گویه با ضریب آلفای % 81در طیف چهاردرجه ای بوده است. داده های گردآوری شده به کمک روش های آمار توصیفی و استنباطی همچون آزمون ضریب همبستگیپیرسون، رگرسیون، آزمون tمستقل و تحلیل واریانس از طریق نرم افزار آماری SPSSو Excelمورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتهاست. نتایج بدست آمده نشان داد که بین انزوای اجتماعی و تنفر از خویشتن و تعهد سازمانی اعضای هیات علمی منطقه دوازدهدانشگاه آزاد اسلامی رابطه معنادار معکوسی وجود دارد.

کلیدواژه ها:

انزوای اجتماعی ، تنفر از خویشتن ، تعهد سازمانی ، دانشگاه ، هیات علمی