اثر تراکم بوته و بی خاک ورزی بر عملکرد و میزان پروتئین دانه ماش

به منظور بررسی تأثیر روش تهیه بستر و تراکم بر تولید کمی و کیفی ماش، آزمایشی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی به صورت استیپ پلات با چهار تکرار اجرا شد. دو روش تهیه بستر شامل خاک ورزی معمول ( کاشت بصورت جوی و پشته ) و بی خاک ورزی ( کشت در فاصله بین ردیف های 20 سانتی بقایای گندم بصورت یک در میان ) سطوح فاکتور افقی و پنج تراکم 10، 15، 20، 25 و 30 بوته در متر مربع، سطوح فاکتور عمودی را تشکیل دادند. نتایج ناشن داد که روش معمول خاک ورزی از نظر عملکرد دانه و عملکرد پروتئین نسبت به روش بی خاک ورزی برتری معنی داری داشت. دلیل این امر می تواند عدم تهیه بستر مناسب کاشت و در نتیجه تراکم خاک و شرایط نامناسب محیط ریشه در روش بی خاک ورزی باشد. در مجموع هرچند خاک ورزی معمول با تراکم 25 بوته در متر مربع با بیشترین تولید دانه و پروتئین ( به ترتیب 2286/0 و 365/8 کیلوگرم در هکتار ) بهترین تیمار شناخته شد، لیکن سیستم کاشت بی خاک ورزی در بقایای گندم، علی رغم کاهش در عملکرد ( 1697/0 کیلوگرم در هکتار عملکرد دانه در تراکم 30 بوته در متر مربع )، ضمن کمک به اقتصاد کشاورز موجب بهره مندی از مزایای کشاورزی پایدار شامل حفظ منابع و توسعه پایدار کشاورزی می گردد.

کلیدواژه ها:

تهیه بستر ، کاشت جوی و پشته ، کشاورزی پایدار