استفاده از شبکه های عصبی مصنوعی و الگوریتم ژنتیک در مدلسازی و بهینه سازی پارمترهای ساختاری سلولهای خورشیدی ارگانیک نامتجانس به منظور افزایش راندمان سلول

متخصصان بر این باورند که با استفاده از انرژی های پیاک نظیر انرژی خورشیدی به جای انرژی های حاصل از سوخت های فسیلی از آلودگی های زیست محیطی و خطرات مرتبط با آن جلوگیری خواهد شد، از سوی دیگر انرژی های فسیلی مانند نفت، گاز و زغال سنگ سرانجام روزی به پایان خواهند رسید و با پایان گرفتن آنها تمدن بشری که بستگی مستقیم به انرژی دارد دچار چالشی جدید و بزرگ خواهد شد. این امر سبب شده است که کشورهای توسعه یافته صنعتی با جدیت هرجه تمام تراستفاده از سایر انرژی های موجود در طبیعت و به خصوص انرژی های تجدید شونده را مورد توجه قرار دهند. استفاده از انرژی خورشید، مستلزم مطالعات و تحقیقات فراوانی می باشد که قبل از استفاده باید انجام گیرند. سلول های خورشیدی ارگانیک از جمله پیشرفتهای چشمگیر در زمینه استفاده از انرژی خورشید می باشد که به عنوان جایگزینی برای سلولهای قدیمی مطرح می شوند. یکی از مهمترین ویژگی های این سلول ها کاهش قابل ملاحظه در هزینه ها می باشد. با این وجود، مهمترین چالشهایی که در راستای استفاده از این سلولها وجود دارد، بازده خیلی کم آنهاست. در این تحقیق سعی بر مدلسازی و بهنیه سازی راندمان سلولهای خورشیدی ارگانیک با استفاده از شبکه های عصبی مصنوعی و الگوریتم ژنتیک می باشد. فرایند مدلسازی با استفاده از دو پارامتر مربوط به ساختار این سلولها یعنی ضخامت لایه فعال و اندازه پهنا انجام می گیرد و مقادیر بهنیه این دو پارامتر توسط الگوریتم فراکاوشی ژنتیک محاسبه می شود.

کلیدواژه ها:

سلول های خورشیدی ارگانیک ، شبکه های عصبی مصنوعی ، الگوریتم ژنتیک ، ضخمت لایه فعال ، اندازه پهنا