بررسی تأثیر پایداری محیطی در راستای استفاده از انرژی تجدید پذیر خورشیدی درطراحی مجتمعهای مسکونی

یکی از حوزههای پایداری درزمینه معماری پایداری محیطی میباشد؛ رشد سریع جمعیت و نیاز به مسکن و همچنین آمار بالای مصرف انرژی در کشور و تبعات منفی اقتصادی و زیستمحیطی آن لزوم تجدیدنظر در روشهای معمول ساختوساز در کشور را روشن میسازد. طراحی اصولی ساختمانها با توجه به شرایط اقلیمی آن منطقه و استفاده صحیح از انرژی خورشیدی میتواند نقش مهمی در کاهش مصرف انرژی داشته باشد. انرژی نوری که از جانب خورشید در هر ساعت به زمین میتابد، بیش از کل انرژی است که ساکنان زمین در طول یک سال مصرف میکنند. انرژی خورشیدی یکی از مهمترین انواع انرژیهای تجدید پذیر در ایران است؛ چراکه اکثر مناطق ایران از توانایی قابلتوجهی در استفاده از انرژی خورشیدی برخوردار است؛ بیش از 40٪ از انرژی تولیدی کشور را ساختمانها مصرف میکنند که عمدتاً از منابع سوختهای فسیلی به دست میآیند. ازآنجاکه این منابع رو بهاتمام میباشند و بسیاری از کشورها در سالهای پیش رو با مشکل بحران انرژی مواجه خواهند شد، ضروری است که انرژیهایتجدید پذیر مانند انرژی خورشیدی جایگزین سوختهای فسیلی شده و سیستمهای ساختمانی جدید با سیستمهایی چون سیستم حرارتی خورشیدی و فتوولتائیک ترکیب شوند در همین راستا باید تمهیداتی در ساخت ساختمانها اندیشیده شود تا بتوان از انرژیهای تجدید پذیر ازجمله انرژی خورشیدی بهصورت جذب مستقیم از طریق پنل های فتوولتائیک بهرهبرداری شود

کلیدواژه ها:

معماری ، پایداری محیطی ، انرژی خورشیدی ، پنل های فتوولتائیک