دین دهی یا دین یابی؟ بررسی وضعیت تربیت دینی و راه ای انتقال مناسب آن به جوانان

این مقاله با با هدف بررسی وضعیت تربیت دینی در اسلام در بین جوانان و نوجوانان و راههای انتقال آن به آنها می باشد. در ابتداء به پیشینه تعلیم وتربیت اسلامی از نظر دانشمندان اسلامی که از متخصصین امر تعلیم وتربیت هستند پرداخته است. در بخش دیگر تعاریف ومفاهیم تعلیم وتربیت از منظر اندیشمندان مختلف اسلامی وغربی معاصر مطرح و در تعریف تربیت به سه هدف اساسی بیدارسازی فطرت وعقل ،ایجاد رغبت وشوق به طاعت خدا و عبادت او وایجاد محاسن ومکارم اخلاق اشاره شده است . همچنین اهمیت علم ودانش درادیان الهی مورد بررسی قرار گرفته و در ادامهبه فلسفه تربیت ومکتب تربیتی اسلام با استفاده از آیات وروایات و منابع معتبر دینی پرداخته است. در این قسمت روش های تربیتی اسلام مورد بحث قرار گرفته است. در فراز دیگری از مقاله ، در باره شیوه های آموزش اخلاقی و دینی با بهره گیری از نظرات اندیشمندان اسلامی نکاتی ذکر شده با عنایت به اینکه عملیاتی نمودن آن منوط به توجه به ویژگی های معلم ومربی و خصوصیات اخلاقی آنان می باشد. در فرایند تربیت دینی مطلوب جوانان ونوجوانان، توجه به سائق های تربیتی وسفارش قرآن ومعصومین علیهم السلام حائز اهمیت است. در پایان ضمن جمع بندی مطالب،به مسئولان امر تعلیم وتربیت بویژه آموزش وپرورش توجه به نهادینه کردن آموزه های قرآنی و روایی در تربیت نسل امروز وفردا و پرهیز از سطحی نگری و اعمال هرگونه روش های غیر دینی را توصیه نموده است

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، انتقال محتوا ، دین دهی و دین یابی ، آسیب شناسی تربیت دینی