راههای رسیدن به معماری پایدار بر اساس اصول معماری گذشته بومی ایران

بستر اصلی توسعه همه جانبه کشورها تا رسیدن به توسعه پایدار را توسعه زیر ساخت های مورد نیاز بخشهای مختلف اعم از نظامی، صنعتی، تجاری، آمورشی، درمانی، تاسیسات زیربنایی، حمل و نقل، معادن و انرژی تشکیل میدهد و معماران خالق فضاهای لازم برای این توسعه خواهند بود. از طرف دیگر معمار زمانی می تواند از عهده این مسئولیت بخوبی بر آید که توانایی خلق معماریی پایدار را داشته باشد. در واقع همه تعاریف پایدار، سبز، ارگانیک و بومی برای معماری به نوعی مترادف یکدیگرند . از طرفی معماری پایدار بر پایه محورهای سه گانه اجتماعی – فرهنگی ، اقتصادی و محیطی استوار است . در بین این سه گانهفرهنگ نقش بسیار مهمی ایفا می کند. فرهنگ عمومی یک کشور بایستی زنده و پویا باشد و در برخورد با سایر فرهنگ ها توان جذب نکات مثبت و سازنده را داشته و از هوشیاری لازم برای دفع نکات منفی و مخرب برخوردار باشد. نویسنده در این مقاله سعی بر بررسی روند شکل گیری معماری پایدار از ایده تا ساخت و بهره برداری داشته و قصد نمایان کردن نکات مهم و اثر گذار دراین روند را دارد . تحلیل مختصری از میزان تاثیر گذاری عوامل سه گانه در طول تاریخ بر شگل گیری معماری بومی و پایدار ما کمک زیادی بر اثبات نیاز به ایجاد فرهنگ و شرایط محیطی و اقتصادی لازم برای شکل گیری معماری پایدار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، بومی ، ارگانیک ،