تحقق کیفیت زندگی پایدار در شهر هوشمند با تاکید بر نقش حکمرانی شهری

با گسترش روزافزون شهرنشینی و پیچیدگی های حاکم بر زیست بوم های شهری، گذار به سوی «شهر هوشمند» به عنوان راهکاری برای مدیریت کارآمد منابع و ارتقای سطح رفاه شهروندان مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، دستیابی به «کیفیت زندگی پایدار» در این بستر صرفا در گرو توسعه زیرساخت های فناورانه نیست، بلکه نیازمند بازتعریف ساختارهای مدیریتی است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش حکمرانی شهری در تحقق کیفیت زندگی پایدار در شهرهای هوشمند انجام شده است. روش شناسی این تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و اسنادی به بررسی ارتباط میان مولفه های حکمرانی مشارکت، شفافیت، پاسخگویی و هوشمندی و شاخص های کیفیت زندگی زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که حکمرانی شهری با تسهیل تعامل میان نهادهای عمومی، بخش خصوصی و شهروندان، نقشی کلیدی در هدایت فناوری های هوشمند به سمت اهداف پایداری ایفا می کند. نتایج این بررسی موید آن است که بدون استقرار یک مدل حکمرانی یکپارچه و انسان محور، ابزارهای هوشمند نمی توانند منجر به ارتقای بلندمدت کیفیت زندگی شوند. در نهایت این مقاله بر ضرورت گذار از «هوشمندی ابزارمحور» به «حکمرانی زمینه محور» برای دستیابی به عدالت و پایداری در زیست بوم های شهری تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، کیفیت زندگی پایدار ، حکمرانی شهری ، مدیریت شهری ، پایداری شهری