ارزیابی مفاهیم توسعه شهری پایدار و بررسی تطبیقی آن با معماری اسلامی ایران (نمونه موردی شهر آمل)

امروزه بسیار سخن ازآن می رود که معماری را به صورتی در آورد که چشم انداز ساخته های بشری با طبیعت هماهنگ باشد،شهرهای ایران در گذشته همچون تمدنهای دیگر مدت ها پیش این هدف را تامین کرده است . قدری تأمل در معماری پایدار و اصول آن ما را به معماری بومی (مربوط به گذشته) این سرزمین خواهد رساند، معماری مازندران یکی از نمونه های موفق معماری بومی است که چنان با ظرافت با طبیعت درآمیخته است که گویی جزئی از بستر و محیط طبیعی است. این درآمیختگی با بستر و توجه به قابلیتها ومحدودیت های آن باعث همسو شدن معماری بومی مازندران و معماری پایدار شده است. مسلما معماری بومی در زمان و مکان خودش پایدار بوده است و تقلید صرف از آن، امری بیهوده است. برای رسیدن به پایداری توجه به نقش مردم و شهروندان از اهمیت ویژه ای برخوردار است چرا که نیل رسیدن به راهبردهای شهرپایدار را بهتر و سریع تر امکان پذیر می سازد. آمل از جمله شهرهای کهن ایران است که شماری از عناصر کالبدی ارزشمند آن هنوز پا برجاست. هدف از این پژوهش بررسی نقش و کارکرد فضاهای شهری منطبق با اصول معماری سنتی (شهر آمل) است. روش تحقیق کیفی و تحلیل محتوا است .روش گرداوری اطلاعات از طریق اسناد کتابخانه ای جمع آوری شده است

کلیدواژه ها:

معماری پایداری ، معماری بومی ، معماری سنتی ، توسعه ی پایدار شهری