دستیابی به یک چارچوب ارزیابی عملکرد برای پارک های علم و فناوری

امروزه سیستم ارزیابی عملکرد نقش حیاتی در سازمان ها ایفا می نماید ، زیرا این سیستم می تواند نشان دهد که سازمان تا چه میزان در رسیدن به اهداف مورد نظر خود موفق بوده است . از سوی دیگر حوزه هایی که نیازمند بهبود هستند ، مشخص شده و سازمان و مدیران می توانند برنامه های اصلاحی لازم در این راستا را تدوین نموده و عملکرد سازمان را بهبود دهند . پارک های علم و فناوری نیز به عنوان ساختاری که به دنبال ترویج نوآوری در یک جامعه ملی و محلی است ، فاقد روشی استاندارد برای ارزیابی موفقیت یا شکست خود هستند، یعنی روش ها و فنون ارزیابی عملکرد مشخص و رسمی که مبتنی بر یک چارچوب تحلیلی مشخص باشد و با استفاده از آن بتوان وضعیت عملکردی پارک های علم و فناوری را مورد سنجش قرار داد . در این مقاله با استخراج ویژگی های پارک های علم و فناوری و نیز انواع سیستم های ارزیابی عملکرد و مؤلفه های آن از ادبیات موجود، یک چاچوب ارزیابی عملکرد ارائه شده است که شامل شش مؤلفه هویت و ساختار قانونی پارک، انتظارات ذی نفعان اصلی، انتظارات از ذی نفعان، تخصص و تعهد مدیریت، برقراری تعامل با دانشگاه ها، مؤسسات پژوهشی و صنایع و مأموریت و راهبردهای واقعی پارک می باشد که این مؤلفه اخیر، در واقع بازتابی از مؤلفه های پیشین خواهد بود و شاخص های عملکردی از آن استخراج می شود . از این چارچوب می توان در راستای ارزیابی عملکرد پارک های علم و فناوری ایران و جهان استفاده نمود .