تبعیض ایزوتوپ های کربن، روشی جایگزین برای ارزیابی راندمان مصرف آب در چغندرقند

در مناطق خشک و نیمه خشک افزایش راندمان مصرف آب (نسبت ماده خشک تولید شده به میزان آب مصرف شده ) می تواند به حفظ و یا حتی افزایش عملکرد کمک نماید اما اندازه گیری مستقیم راندمان مصرف آب در سطح مزرعه بویژه در توده های بزرگ اصلاحی مشکل است. تنوع ژنتیکی در راندمان مصرف آب موقعی امکان پذیر شد که معلوم گردید این صفت با نسبت ا یزوتوپ های پایدار کربن رابطه دارد . در مطالعه حاضر که در شرایط تنش و بدون تنش خشکی بر روی ژنوتیپ های مختلف چغندرقند انجام شد تنوع ژنتیکی در میزان مصرف آب ، عملکرد ، راندمان مصرف آب ، تبعیض ایزوتوپ های کربن (که اصطلاحا Δ یا دلتا نامیده می شو د) و صفات مرتبط با آن مورد بررسی قرار گرفت . نتایج نشان داد که ژنوتیپ ها از نظر راندمان مصرف آب و حساسیت به تنش کمبود آب با یکدیگر تفاوت دارند . تنوع قابل ملاحظه ای که در دلتا مشاهده شد با راندمان مصرف آب رابطه معکوس نشان داد . همچنین، وزن ویژه برگ همبستگی با لایی با دلتا داشت . این امر نشان می دهد که در مراحل اولیه برنامه های اصلاحی می توان از وزن ویژه برگ به عنوان یک جایگزین مناسب دلتا برای ارزیابی اولیه ژنوتیپ ها استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

تبعیض ایزوتوپهای کربن ، وزن ویژه برگ ، راندمان مصرف آب و چغندر قند