مدیریت بهینه آبیاری و تعیین صفات موثر بر عملکرد برنج

به منظور استفاده بهینه از آب در زراعت برنج آزمایشی به صورت اسپلیت پلات د ر قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار بهار سال 1385 در موسسه تحقیقات برنج کشور پیاده شد. عامل اصلی شامل پنج سطح آبیاری، شامل: غرقاب دائم، آبیاری بعد از ناپدید شدن آب از سطح زمین، دور آبیاری تناوبی 5، 8 و 11 روزه بودند و عامل فرعی شامل هیبرید، ارقام درفک و علی کاظمی بودند . اختلاف بین رژیم های آبیاری و ارقام مورد بررسی در تمامی صفات مورد مطالعه به جز طول خروج خوشه از غلاف و تعداد خوشه چه معنی دار بود. رقم هیبرید بیشترین میزان عملکرد بیولوژیکی ، اقتصادی و شاخص برداشت را داشت . اختلاف عملکرد بین حالت غرقاب دایم، روز پس از ناپدید شدن آب و دور آبیاری 8 روزه معنی دار نبود . همچنین میزان عملکرد هیبرید از آبیاری به صورت غرقاب به سمت آبیاری دور 11 روزه به دلیل افزایش میزان دوره کم آبی، کاهش نشان داد. هیبرید به دلیل دارا بودن تعداد پنجه و بیوماس بیشتر و ارتفاع بوته کوتاهتر توانست عملکرد بالاتری را به خود اختصاص دهد . نتایج این پژوهش نشان داد که در شرایط کم آبی ، می توان از برنج هیبرید به عنوان یک رقم با پتانسیل بالا استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

مدیریت بهینه آبیاری ، عملکرد ، رژیمهای آبیاری و برنج