کاربست تجارب تلفیق فضای سبز و محیط مصنوع در جهت ارتقای ک یفیت محیطی مجتمع های آپارتمانی در ایران

امروزه سبک جدید زندگی شهری، که به دنبال افزایش جمعیت و رشد شهرنشینی به وجود آمده، ضرورت احداث ساختمان های بلند مرتبه و سکونت در بافت های متراکم برای استقرار جمعیتی افزون تر در محدوده های شهری را ایجاد کرده است. ساختمان ها به عنوان تبلور فرهنگ و هویت شهرنشینان، به علت عدم رعایت شهرسازی بومی، منجر به انهدام طبیعت و فضاهای سبز شهری و نادید گرفتن منظر شهری گردیده است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی- تطبیقی و با تکیه بر مطالعات اسنادی- کتابخانه ای و نوشتارهای مطرح شده در این زمینه و نمونه موردی های دیگر کشورها به تطابق آنها با فرهنگ و اقلیم بومی ایران در جهت ارتقای کیفی مجتمع های آپارتمانی به وسیله تلفیق فضای سبز و محیط مصنوع می پردازد. در نهایت با ارائه الگوهایی در این زمینه، سبب روح بخشی و پویاسازی مجتمع های آپارتمانی در جهت دستیابی به فضاهای مطلوب شهری می شود، به گونه ای که این پژوهش مطالعاتی می تواند مبنای دستیابی به راهکارهای عملی و کاربردی برای استفاده در عرصه های تصمیم سازی قرار بگیرد، زیرا برنامه ریزان جهت دستیابی به افق روشنی از آینده، جهت برنامه ریزی در بخش های گوناگون شهری، نیازمند بهره گیری از یافته های تحقیقات کاربردی سایر محققین و پژوهشگران می باشند تا تقسیم سازی های منطقی را به تصمیم گیران ارائه نمایند.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، محیط مصنوع ، مجتمع های آپارتمانی