حکمروایی شایسه و مشارکت مردمی در توسعه شهری پایدار

پیش بینی سازمان ملل برآورد کرده است تا سال 2030 بیش از 60 درصد مردم جهان در نواحی شهری، زندگی خواهند کرد. این در حالی است که شهرها تنها حدود 2 درصد از سطح زمین را اشغال کرده اند. از این رو مدیریت شهری در آینده به طور اعم و در قرن بیست و یک به طور اخص، درگیر نوعی چالش خواهد بود؛ چالشی که خود تابعی از تغییر و تحولات فناورانه، جمعیتی، اقتصادی و سیاسی و بین المللی محسوب می گردد. شدت یافتن روزافزون مقیاس و گستردگی و نیز پیچیدگی مسائل شهرها و همچنین آشکار شدن بی کفایتی سیستم های سنتی بوروکراتیک و تصمیم گیری بالا به پائین، سبب شده است گرایشی به سوی سیستم هایی به وجود آید که در آن تصمیمات بزرگ و کوچک با اشتراک بین صاحبانه منافع شهری اتخاذ شوند. در زمان حاضر رویکرد «حکمروایی خوب شهری» را به عنوان اثربخش ترین، کم هزینه ترین و پایدارترین شیوه اعمال مدیریت معرفی نموده اند. الگوی حکمروایی خوب شهری به عنوان فرایند مشارکتی توسعه تعریف می شود که به موجب آن همه ذینفعان شامل حکومت، سازمان های غیردولتی و جامعه مدنی وسایلی را برای حل مشکلات شهری فراهم می کند. زمانی که می خواهیم کیفیت حکمرانی را ارزیابی کنیم باید درک مناسبی از اجزاء و عناسر آن داشته باشیم. هدف از نوشتار حاضر؛ بررسی و تحلیل مفاهیم و اصول مرتبط با حکمروایی خوب شهری و مشارکت مردمی در توسعه شهری پایدار است. نگاه راهبردی به موضوع «حکمروایی خوب شهری»، کمک می کند تا مدیریت پایدار شهری به سرعت و ا میدواری بیشتری در شهرهای ایران شکل گیرد.

کلیدواژه ها:

حکمروایی شهری ، حکمروایی خوب شهری ، مشارکت ، مدیریت پایدار شهری ، توسعه پایدار