بررسی رابطه میان حکمرانی و کیفیت محیط زیست در ایران

افزایش روز افزون آلودگی های زیست محیطی، گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی باعث شده که شناسایی و بررسی عوامل موثر بر کیفیت محیط زیست و تلاش جهت اجرای سیاست های مناسب برای حفظ و بهبود کیفیت محیط زیست یکی از موضوعات مورد توجه پژوهشگران، دولت ها و سازمان های بین المللی در سال های اخیر باشد. در همین راستا، هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر کیفیت حکمرانی و رشد اقتصادی بر روی رد پای اکولوژیک (EFP) به عنوان شاخصی جامع و چندبعدی از کیفیت محیط زیست در کشور ایران طی سال های ۱۳۷۶ تا ۱۴۰۲ می باشد. نتایج حاصل از آزمون باند پسران بیانگر وجود رابطه بلندمدت میان متغیرهای مورد بررسی می باشد. همچنین نتایج حاصل از برآورد مدل با استفاده از روش خودتوضیح برداری با وقفه های توضیحی (ARDL) بیانگر تاثیر مثبت کیفیت حکمرانی بر روی کیفیت محیط زیست می باشد. به علاوه شواهد نشان دهنده رابطه منفی میان رشد اقتصادی و کیفیت محیط زیست می باشد. این نتایج موید این است که برنامه ریزی برای بهبود ابعاد ۶گانه کیفیت حکمرانی به منظور اتخاذ و نیز اجرای بهتر سیاست های زیست محیطی حائز اهمیت است.

کلیدواژه ها:

کیفیت محیط زیست ، کیفیت حکمرانی ، رشد اقتصادی ، ARDL ، EFP