تاثیر تغییرات اقلیمی بر ژنتیک و توزیع فضایی جانوران تغییرات اپی ژنتیکی، فنوتیپی جمعیتی و رفتاری

تغییرات اقلیمی علاوه بر زیستگاه بر ژنتیک و رفتار جانوران اثرات مخربی می گذارد. پاسخ گونه های جانوری به این تغییرات متفاوت بوده و در مواردی می تواند موجب کاهش جمعیت، تنوع ژنی و بقا گونه ها گردد. تحمل و انعطاف پذیری نسبت به استرس های محیطی برای بقا جانوران حیاتی است. از طرفی نوسانات اقلیمی اثرات تکاملی واگرایی تکاملی و اکولوژیکی محدوده توزیع بر جانوران داشته است. عوامل محیطی ناشی از تغییرات اقلیمی با تغییرات هیستونی و متیلاسیون در ژن ها (خاموشی یا فعال سازی ژن های خاص) می توانند سبب تغییر در الگوهای اپی ژنتیکی شوند. این تغییرات با اثر بر ژن می توانند گاهی سبب بروز صفات جدید و تغییر در فراوانی الل های سازگار و به دنبال آن تغییرات رفتاری در جانوران شوند. در میان مهره داران خزندگان و دوزیستان نسبت به اختلالات محیطی حساس تر اند. نوسانات اقلیمی با اثر بر ژن ها می توانند زمان تولید مثل، مهاجرت و رژیم غذایی پستانداران را تغییر دهند. این تغییرات در پرندگان با اثر بر الل های تعیین کننده اندازه، سبب تغییرات مورفولوژیکی می شوند. با استفاده از مدل سازی های توزیع گونه و بررسی عوامل محیطی و تغییرات آنها بر آشیان بوم شناختی می توان تاثیر تغییرات اقلیمی بر توزیع فضایی جانوران و مطلوبیت زیستگاه آنان را مورد سنجش قرار داد. بررسی سناریوهای اقلیمی با الگوریتم های پیشرفته یادگیری ماشین مانند شبکه عصبی و الگوریتم های ژنتیک و استفاده از سنجش از دور می توانند سبب بهبود دقت و ارزیابی اثرات در مطالعات شوند.

کلیدواژه ها:

آشیان اکولوژیکی ، تنوع زیستی ، تنوع ژنی ، استرس گرمایی