مقایسه تطبیقی تنوع زیستی اکوسیستم های شهری تاب آوری و توسعه پایدار: مطالعه موردی کلانشهرهای تبریز (ایران) و آنکارا (ترکیه)

اکوسیستم های شهری تحت فشار فزاینده شهرنشینی، سریع تغییرات اقلیمی و از دست رفتن تنوع زیستی قرار دارند. این پژوهش با رویکرد تطبیقی تنوع زیستی، شهری، تاب آوری اکولوژیکی و توسعه پایدار را در دو کلانشهر نیمه خشک تبریز (ایران) و آنکارا (ترکیه) بررسی می کند. با استفاده از مدل سازی شبکه های اکولوژیکی مبتنی بر GIS، ارزیابی خدمات اکوسیستمی InVEST و شاخص تاب آوری شهری (URI)، اتصال فضاهای سبز، تنوع گونه ها و انطباق سیاست ها با اهداف توسعه پایدار (SDG) ارزیابی شد. نتایج نشان می دهد آنکارا از نظر اتصال زیرساخت سبز (شاخص اتصال اکولوژیکی: ۰.۶۸ عمدتا در برابر ۰.۴۱ در تبریز) و انطباق با اهداف ۱۱ و ۱۵ توسعه پایدار عملکرد بهتری دارد، در حالی که تبریز به پارک های تاریخی وابسته است و برنامه ریزی اکولوژیکی مدرن محدودی دارد. پیشنهادات سیاستی شامل ایجاد کریدورهای سبز تطبیقی و پایش تنوع زیستی با مشارکت شهروندان برای تبریز با الهام از برنامه اقدام شهر سبز آنکارا (GCAP) است.

کلیدواژه ها:

تنوع زیستی ، شهری ، تاب آوری اکولوژیکی ، توسعه پایدار شهری ، GIS ، تبریز ، آنکارا ، اهداف توسعه پایدار