بررسی تاثیر جو ایمنی سازمانی بر استفاده از کمربند ایمنی در خدمات آتشنشانی با نقش میانجی جو ایمنی گروه های کاری در شرایط بحران

هدف این تحقیق بررسی تاثیر جو ایمنی سازمانی بر استفاده از کمربند ایمنی در خدمات آتشنشانی با نقش میانجی جو ایمنی گروه های کاری در شرایط بحران است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-پیمایشی و همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه پرسنل عملیاتی سازمان آتش نشانی شیراز به تعداد ۷۸۰ نفر بود که بر اساس فرمول کوکران ۱۰۸ نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از سه پرسشنامه استاندارد جمع آوری گردید و روایی و پایایی آنها تایید شد. تجزیه و تحلیل داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS انجام گرفت. یافته ها نشان داد جو ایمنی سازمانی به صورت مستقیم بر استفاده از کمربند ایمنی تاثیر معناداری ندارد، اما این تاثیر به صورت غیرمستقیم و از طریق متغیر میانجی جو ایمنی گروه های کاری اعمال می شود. شاخص واریانس حساب شده برابر با ۷۳.۴ درصد محاسبه گردید که نشان دهنده میانجیگری جزئی است. همچنین تمامی هشت فرضیه فرعی تحقیق تایید شدند و قوی ترین ضریب مسیر مربوط به تاثیر جو ایمنی گروه های کاری بر انسجام افقی و ضعیف ترین مربوط به تاثیر جو ایمنی گروه های کاری بر استفاده از کمربند ایمنی بود. بر اساس یافته ها مدیران ارشد سازمان های آتش نشانی باید تمرکز مداخلات ایمنی خود را از سطح سازمان به سطح گروه های کاری معطوف کنند.

کلیدواژه ها:

جو ایمنی سازمانی ، جو ایمنی گروه های کاری ، استفاده از کمربند ایمنی ، خدمات آتش نشانی ، شرایط بحران ، مدل سازی معادلات ساختاری