بررسی اثر انزوای شغلی بر بیگانگی از کار در کارکنان ادارات کل ورزش و جوانان شمال غرب ایران با نقش میانجی بهبود کیفیت شغلی

در شرایط رقابتی و پویای کنونی نیروی انسانی مهم ترین سرمایه سازمانی محسوب می شود و نقش اساسی در تحقق اهداف و ارتقای عملکرد دارد. این اهمیت در نهادهای دولتی و خدماتی از جمله ادارات کل ورزش و جوانان که ماموریت آنها ارتقای سلامت جسمی، نشاط اجتماعی و توسعه فرهنگی جامعه است دو چندان می گردد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر انزوای شغلی بر بیگانگی از کار با نقش میانجی بهبود کیفیت شغلی در میان کارکنان ادارات کل ورزش و جوانان شمال غرب ایران است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل ۸۹۸ نفر از کارکنان این ادارات بود که با استفاده از فرمول کوکران ۲۷۸ نفر به عنوان نمونه انتخاب و برای افزایش دقت به ۳۰۰ نفر ارتقا یافت. روش نمونه گیری خوشه ای متناسب بود. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد انزوای شغلی (WISO)، بیگانگی از کار (SMWAS) و کیفیت شغلی (JQPSA) بودند. داده ها با بهره گیری از نرم افزارهای SPSS۲۲ و AMOS و از طریق مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد انزوای شغلی با بیگانگی از کار رابطه مثبت و معناداری دارد و کیفیت شغلی این رابطه را به صورت معنادار میانجیگری می کند. همچنین کیفیت شغلی توانست اثرات منفی انزوای شغلی را بر احساس بیگانگی کارکنان تعدیل نماید. بر اساس نتایج، کاهش ادراک انزوای شغلی از طریق بهبود کیفیت شغلی می تواند تعلق سازمانی، رضایت و بهره وری کارکنان را افزایش دهد. این یافته ها می تواند به عنوان مبنایی برای سیاستگذاری در جهت ارتقای کیفیت محیط کار در سازمان های ورزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انزوای شغلی ، بیگانگی از کار ، کیفیت شغلی ، نقش میانجی ، ادارات کل ورزش و جوانان