هنر روایتگری بیهقی از حیث زمان در روایت با تکیه بر نظریه ژرار ژنت

این پژوهش به منظور بررسی شیوه ها و روش های روایتگری در کتاب تاریخ بیهقی انجام شد. ابتدا مولفه های روایی در کتاب تاریخ بیهقی مورد بررسی قرار گرفت و سپس کتاب ها و حکایت های تاریخ بیهقی بر مبنای نظریه ژرار ژنت از نظر مبحث زمان در روایت مورد پژوهش واقع شد. بیهقی با درک هدف و هویت تاریخ و با سبکی ویژه حوادث و رویدادهای عصر خود را برای خوانندگان اثرش شرح داده و در خلق فضا و صحنه های موجود در روایتش تمام عناصر داستانی را به خدمت گرفته است. روش تحقیق در این پژوهش به صورت تحلیل و توصیف کتاب تاریخ بیهقی انجام گرفت و نتایج حاصله قدرت نویسندگی و چیره دستی بیهقی را در روایتگری به اثبات رساند. بررسی عنصر نظم و تداوم و بسامد بر مبنای نظریه ژرار ژنت در تاریخ بیهقی و شگرد بیهقی در ایجاد اختلال در زمان روایت ها و انحراف آنها از مسیر مستقیم و هدایت به زمان گذشته و یا آینده و همچنین تکرار نقل حوادث، مهارت و خلاقیت بی مثل و مانند بیهقی در روایتگری را به همگان نشان داد.

کلیدواژه ها:

بیهقی ، عناصر ، داستان ، روایت ، روایت پردازی ، ژرار ژنت