خوانشی هرمنوتیکی از حجاری نقش ماهی در آثار محیطی احمد نادعلیان بر بنیاد پدیدار شناسی هرمنوتیکی هنر نزد مارتین هایدگر

شکل گیری پرسش از نسبت هنر و حقیقت در سنت پدیدارشناسی هرمنوتیکی، با تمرکز بر اندیشه های مارتین هایدگر، افقی متفاوت برای فهم نقش اثر هنری گشود. در این افق، اثر هنری نه صرفا شیئی زیبایی شناختی، بلکه عرصه ای است که در آن حقیقت به معنای یونانی آله ثیا — یعنی ناپوشیدگی یا از پرده درآمدن هستی — پدیدار می گردد. مقاله حاضر، با اتخاذ خوانشی هرمنوتیکی از این دستگاه نظری، حکاکی نقش ماهی بر سنگ های بستر رودخانه در مجموعه آثار محیطی احمد نادعلیان را بازخوانی می کند. تمرکز تحلیل بر نسبت میان مادیت سنگ (که از منظر هایدگری نزدیک به مفهوم «زمین» تلقی می شود) و دلالت تصویری ماهی (که افق «جهان» را می گستراند) است؛ نسبت پیوندخورده به مکان و زمان که در حوزه هنر محیطی کارکردی بنیادین دارد. این خوانش می کوشد نشان دهد چگونه مداخله حداقلی هنرمند در دل بستر طبیعی می تواند موقعیتی برای ظهور نوعی گشوده گی معنا فراهم آورد، بی آنکه مادیت مقاوم بستر به کلی فروکاهد یا معنا به صورت یکسان و قطعی تثبیت شود. تحلیل پیش رو، با استناد به متون بنیادین پدیدارشناسی هرمنوتیکی و بهره گیری از مطالعات منتخب در حوزه هنر محیطی، چارچوبی نظری برای فهم این نسبت ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

پدیدار شناسی هرمنوتیکی ، مارتین هایدگر ، احمدنادعلیان ، هنر محیطی