کدهای فرهنگی و نقش امر بومی در آثار پرویز تناولی؛ تحلیلی بر اساس نظریه رمزگذاری و رمزگشایی استوارت هال

آثار پرویز تناولی به عنوان یکی از شاخص ترین نمونه های مجسمه سازی معاصر ایران، با بهره گیری از عناصر فرهنگ بومی، نشانه های سنتی و اشیای برخاسته از حافظه تاریخی، بستری برای تولید و انتقال معنا فراهم می کنند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل کدهای فرهنگی و نقش امر بومی در آثار این هنرمند، بر اساس نظریه رمزگذاری و رمزگشایی استوارت هال انجام شده است. پرسش اصلی پژوهش آن است که تناولی چگونه کدهای فرهنگی مرتبط با امر بومی را در آثار خود رمزگذاری می کند و این کدها در فرآیند رمزگشایی چه خوانش هایی را برای مخاطبان مختلف امکان پذیر می سازند. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، تعدادی از آثار شاخص تناولی را مطالعه کرده است. یافته ها نشان می دهد که هنرمند با استفاده از کدهایی چون خوشنویسی، واژه «هیچ»، قفل، شیر، قالی، دست بافته ها و دیگر عناصر برگرفته از فرهنگ و هنر ایرانی، پیام هایی مرتبط با هویت فرهنگی، حافظه تاریخی و سنت های بومی را در آثار خود رمزگذاری می کند. همچنین، بر اساس الگوی هال، معنا در آثار تناولی امری ثابت و قطعی نیست، بلکه مخاطبان با توجه به میزان آشنایی با زمینه های فرهنگی و اجتماعی، می توانند خوانش های مسلط، مذاکره ای یا تقابلی از این آثار داشته باشند. در نتیجه، امر بومی در آثار تناولی نه صرفا به عنوان مجموعه ای از نمادهای سنتی، بلکه به عنوان نظامی از کدهای فرهنگی عمل می کند که در فرآیند ارتباط میان هنرمند و مخاطب، به تولید معانی گوناگون می انجامد.

کلیدواژه ها:

پرویز تناولی ، کدهای فرهنگی ، امر بومی ، رمزگذاری ، رمزگشایی ، استوارت هال