واکاوی کارکرد نمادین اسکلت در هنرهای تجسمی معاصر ایران

نمادها در هنرهای تجسمی معاصر نقش مهمی در انتقال مفاهیم پیچیده اجتماعی، فرهنگی و وجودی دارند. یکی از عناصر تصویری قابل توجه در آثار برخی هنرمندان معاصر، استفاده از فرم اسکلت و ساختارهای استخوانی است. این عنصر که در تاریخ هنر جهان سابقه ای طولانی دارد، در هنر معاصر ایران نیز به عنوان نشانه ای چندلایه به کار گرفته شده است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی به بررسی کارکرد نمادین اسکلت در هنرهای تجسمی معاصر ایران می پردازد. داده های پژوهش از طریق مطالعه منابع نظری هنر و تحلیل آثار برخی هنرمندان معاصر گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد که اسکلت در این آثار تنها بازنمایی مرگ یا بدن نیست، بلکه به عنوان نمادی برای بیان مفاهیمی همچون زوال، ناپایداری حیات، بحران هویت، نقد اجتماعی و بازاندیشی در وضعیت انسان معاصر مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین هنرمندان با بهره گیری از ظرفیت های فرمی و زیبایی شناختی ساختار استخوانی، آن را به ابزاری برای بیان دغدغه های فلسفی و فرهنگی تبدیل کرده اند. بنابراین می توان گفت اسکلت در هنرهای تجسمی معاصر ایران علاوه بر کارکرد بصری، حامل معانی نمادین و مفهومی گسترده ای است که در پیوند با شرایط اجتماعی و فرهنگی زمانه شکل گرفته است.

کلیدواژه ها:

نمادگرایی ، اسکلت ، هنرهای تجسمی ، هنر معاصر ایران ، نشانه شناسی هنر