سن گرایی پنهان در نظام سلامت: تاثیر آن بر تصمیم گیری های بالینی، دسترسی به مراقبت و پیامدهای سلامت سالمندان؛ یک مرور روایتی

مقدمه: سن گرایی پنهان یکی از اشکال کمتر آشکار تبعیض در نظام سلامت است که می تواند بر فرایندهای تصمیم گیری بالینی، دسترسی به خدمات و پیامدهای سلامت سالمندان اثرگذار باشد. این مطالعه با هدف تبیین مفهومی این پدیده و بررسی پیامدهای آن در سه حوزه مذکور انجام شد. روش ها: این مطالعه با رویکرد مرور روایتی ساختارمند (Structured Narrative Review) انجام شد. جستجوی گسترده ای در پایگاه های Web of Science، Scopus، PubMed، Google Scholar، Magiran و SID با استفاده از کلیدواژه های مرتبط با سن گرایی و نظام سلامت صورت گرفت. مطالعات مرتبط به صورت هدفمند انتخاب و داده ها با رویکرد سنتز روایتی ساختارمند و تحلیل تماتیک مفهومی در سه سطح فردی، سازمانی و ساختاری تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد سن گرایی پنهان می تواند در قالب سوگیری های شناختی ناآگاهانه، رویه های سازمانی و ساختارهای نهادی در نظام سلامت ظاهر شود. این پدیده با تغییر در الگوهای تصمیم گیری بالینی، از جمله کاهش یا تغییر در شدت مداخلات درمانی، و همچنین ایجاد موانع مستقیم و غیرمستقیم در دسترسی به خدمات همراه است. در سطح کلان، تداوم این الگوها می تواند به بازتولید نابرابری در سلامت سالمندان منجر شود. نتیجه گیری: سن گرایی پنهان یک پدیده چندسطحی در نظام سلامت است که از طریق تعامل عوامل فردی، سازمانی و ساختاری، به تداوم نابرابری در مراقبت از سالمندان کمک می کند. مقابله با آن نیازمند مداخلات چندلایه شامل اصلاح آموزش حرفه ای، بازنگری در فرایندهای تصمیم گیری و تقویت سیاست گذاری مبتنی بر نیازهای عملکردی به جای سن تقویمی است.

کلیدواژه ها:

سن گرایی پنهان ، تصمیم گیری بالینی ، دسترسی به مراقبت ، سالمندان ، نظام سلامت