تاثیر هوش مصنوعی بر بررسی روابط بین نسبت بدهی و نقدشوندگی

این پژوهش به بررسی نقش تعدیل گری هوش مصنوعی بر رابطه بین نسبت بدهی و نقدشوندگی سهام در بازارهای نوظهور می پردازد. با توجه به رشد سریع فناوری های هوشمند و افزایش استفاده از آنها در شرکت ها، این پرسش مطرح می شود که آیا هوش مصنوعی می تواند اثر منفی اهرم مالی بالا بر نقدشوندگی سهام را کاهش دهد یا خیر. برای پاسخ به این پرسش، داده های مالی ۹۰ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره زمانی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ (مجموعا ۴۵۰ مشاهده سال-شرکت) گردآوری و با استفاده از روش رگرسیون داده های تابلویی با رویکرد اثرات ثابت و جمله تعاملی تحلیل شده است. نقدشوندگی سهام با استفاده از نسبت گردش سهام، نسبت بدهی به عنوان کل بدهی ها تقسیم بر کل دارایی ها، و پذیرش هوش مصنوعی به عنوان یک متغیر مجازی (۱ برای شرکت های پذیرنده و ۰ برای سایر شرکت ها) اندازه گیری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که نسبت بدهی بالا رابطه منفی و معناداری با نقدشوندگی سهام دارد، به این معنا که شرکت های با اهرم مالی بالاتر از نقدشوندگی کمتری برخوردارند. همچنین مشخص شد که پذیرش هوش مصنوعی به طور مستقیم نقدشوندگی سهام را افزایش می دهد. اما مهم ترین یافته پژوهش به نقش تعدیل گری هوش مصنوعی برمی گردد؛ نتایج نشان می دهد که در شرکت های پذیرنده هوش مصنوعی، اثر منفی نسبت بدهی بر نقدشوندگی به میزان قابل توجهی (حدود ۳۶ درصد) کاهش می یابد. به عبارت دیگر، هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک مکانیسم تعدیل گر عمل کرده و اثرات سوء ساختار سرمایه پرریسک را تضعیف کند. این پژوهش از نظر نظری، برای نخستین بار نقش تعدیل گری یک فناوری دیجیتال را در یک رابطه مالی کلاسیک نشان می دهد و از نظر عملی نیز راهنمایی مفید برای مدیران مالی، سرمایه گذاران و سیاست گذاران بازار سرمایه فراهم می آورد. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود شرکت های با نسبت بدهی بالا، سرمایه گذاری در هوش مصنوعی را به عنوان یک راهبرد کاهش ریسک و بهبود نقدشوندگی در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نسبت بدهی ، نقدشوندگی سهام ، سهام