از الهیات حیا تا مناسک دیجیتال لایک: بازخوانی ظهور حجاب استایل ها در ایران بر اساس نظریه قدرت شبانی دیجیتال

در گفتمان سنتی و الهیاتی ایران، انسان به مثابه اشرف مخلوقات و بدن زن به عنوان کانون حیا و ستر (پوشیدگی) تعریف می شود. با این حال، ظهور پدیده حجاب استایل ها در فضای مجازی، پارادوکس عمیقی را در زیست جهان ایرانی رقم زده است. این پژوهش با کاربست نظریه جدید دایانا استیپینسکا پیرامون دیجیتالی شدن قدرت شبانی استدلال می کند که پلتفرم هایی نظیر اینستاگرام، منطق اعتراف گیری و هدایت گری مذهبی را سکولار و تشدید کرده اند. این مقاله نشان می دهد که اینفلوئنسرهای محجبه، اگرچه در ظاهر بازتولیدکننده قدرت شبانی سنتی (دعوت به دین) هستند، اما در عمل درگیر یک مناسک دیجیتال شده اند که در آن، بدن محجبه نه برای خدا بلکه برای الگوریتم اجرا می شود. با استناد به مفهوم سوژه طیفی در اندیشه استیپینسکا، مقاله نتیجه می گیرد که حجاب استایل ها با تن دادن به شفافیت اجباری و نمایش دائمی امر خصوصی، از جایگاه فاعلیت مذهبی خارج شده و به کانال های انتقال سرمایه تبدیل شده اند. در نهایت، این پژوهش وضعیت انسان ایرانی در عصر هوش مصنوعی را گذار از بنده خدا به کاربر طیفی می داند که هویتش در تعلیق میان امر قدسی و امر الگوریتمی گرفتار شده است.

کلیدواژه ها:

قدرت شبانی ، حجاب استایل ، سوژه طیفی ، اعتراف دیجیتال ، جامعه شناسی بدن