بررسی امکان ادغام هوش مصنوعی در فرایند مدیریت کلاس های درس آموزش محیط زیست

هدف این پژوهش، تحلیل نقش هوش مصنوعی در بازتعریف مدیریت کلاس درس و تبیین ظرفیت ها و چالش های آن در ارتقای آموزش محیط زیست است. مطالعه با رویکرد مروری–تحلیلی و با بررسی روایی پژوهش های داخلی و خارجی انجام شد. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی با فراهم کردن امکان یادگیری شخصی سازی شده، ارائه بازخورد بلادرنگ، تحلیل داده های آموزشی و کاهش بار فعالیت های تکراری معلمان، می تواند کیفیت فرایندهای یاددهی–یادگیری و کارآمدی مدیریت کلاس را بهبود بخشد. با این حال، اثربخشی این فناوری، به ویژه در آموزش محیط زیست، وابسته به حفظ تعاملات انسانی، توجه به ابعاد عاطفی و روان شناختی یادگیرندگان و تداوم نقش فعال معلم به عنوان تسهیل گر، راهنما و رهبر تربیتی است. آموزش محیط زیست به دلیل ماهیت مسئله محور و میان رشته ای خود، نیازمند مدیریتی تعاملی، مشارکتی و حمایتگر است؛ در چنین چارچوبی، هوش مصنوعی باید نقشی مکمل و پشتیبان داشته باشد، نه جایگزین معلم. نتایج همچنین نشان می دهد استفاده هدفمند و همسو با برنامه درسی، شایستگی های حرفه ای معلمان و ملاحظات اخلاقی می تواند به افزایش مشارکت دانش آموزان، تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی و شکل گیری نگرش ها و رفتارهای پایدار بینجامد. در مقابل، چالش هایی چون نابرابری دسترسی، دغدغه های اخلاقی، حفظ حریم خصوصی و احتمال تضعیف تعاملات انسانی، ضرورت سیاست گذاری آگاهانه و توانمندسازی مستمر معلمان را برجسته می کند. در مجموع، پیوند هوش مصنوعی، مدیریت کلاس و آموزش محیط زیست زمانی به ارتقای کیفیت آموزشی می انجامد که این فناوری در خدمت تقویت ابعاد انسانی و اخلاقی یادگیری قرار گیرد و نقش محوری معلم حفظ شود.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی آموزشی ، یادگیری ماشینی ، هوش مصنوعی ، مدیریت کلاس درس ، آموزش محیط زیست