کاربرد هوش مصنوعی در بازمهندسی آموزش علوم انسانی در دانشگاه های ایران (موردمطالعه: رشته علوم سیاسی)

تحول دیجیتال و گسترش ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، ضرورت بازنگری بنیادین در ساختار و شیوه های آموزش علوم انسانی را ایجاد کرده است. در دانشگاه های ایران، رشته علوم سیاسی به دلیل ماهیت تحلیلی، تفسیری و داده محور خود بیش از گذشته با نیازهای جدید آموزشی مواجه شده است. مسئله اصلی پژوهش این است که چگونه هوش مصنوعی می تواند در بازمهندسی آموزش علوم انسانی نقش آفرینی کند و چه پیامدهایی برای یادگیری، محتوا، روش تدریس و ارزیابی در رشته علوم سیاسی دارد. هدف مطالعه، شناسایی تجربه ها، ادراک ها و الگوهای عملی اساتید و دانشجویان درباره کاربست هوش مصنوعی در آموزش علوم سیاسی و تبیین سازوکارهای موثر بر بازمهندسی آموزش مبتنی بر فناوری است. این پژوهش با روش کیفی، تفسیری و اکتشافی انجام شده و داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با اساتید و دانشجویان رشته علوم سیاسی در دانشگاه های منتخب گردآوری شده است. تحلیل داده ها با روش تحلیل مضمون نشان داد که هوش مصنوعی در چهار سطح نقش آفرینی می کند: بازطراحی برنامه درسی، ارتقای یادگیری تطبیقی و شخصی سازی، تحول روش های تدریس و ارزیابی و ارتقای مهارت های تحلیلی مبتنی بر داده. نتایج همچنین بر وجود چالش هایی همچون کمبود مهارت فناورانه، فقدان زیرساخت کافی، نگرش های مقاوم و فقدان سیاست گذاری آموزشی منسجم دلالت دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، بازمهندسی آموزش ، علوم انسانی ، علوم سیاسی ، یادگیری تطبیقی ، تحول دیجیتال