پیش بینی پرخاشگری سایبری براساس کمال گرایی و ترس از جاماندن در دانش آموزان دوره دوم متوسطه

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی پرخاشگری براساس کمال گرایی و ترس از جاماندن در دانش آموزان دوره دوم متوسطه بود. پژوهش از نظر هدف بنیادی و از نظر شیوه گردآوری داده ها از روش پژوهش های توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آنها ۲۵۰ نفر به شیوه نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های پرخاشگری سایبری آلوارز گارسیا و همکاران (۲۰۱۶)، کمال گرایی فراست (۱۹۹۰) و ترس از جاماندن پرزیبلسکی (۲۰۱۳) بودند. یافته ها نشان داد متغیرهای کمال گرایی و ترس از جاماندن توانستند به طور مثبت و معناداری پرخاشگری سایبری را پیش بینی کنند (۰/۰۱ > p). نتایج این پژوهش نشان داد کمال گرایی و ترس از جاماندن توانایی پیش بینی پرخاشگری سایبری را دارند. بنابراین برنامه های آموزشی و روانشناختی با تاکید بر کاهش کمال گرایی و نوموفوبیا می توانند در پیشگیری و کاهش پرخاشگری سایبری دانش آموزان نقش موثری ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

ترس از جاماندن ، پرخاشگری سایبری ، کمال گرایی