نقش نظریه رشد شناختی پیاژه در برنامه ریزی درسی دوران دبستان

امکان می شناخت ویژگی های مراحل رشد مانند مرحله عینی عملیاتی و مرحله رسمی عملیاتی به معلمان و طراحان برنامه درسی دهد تا فعالیت ها و مفاهیم را متناسب با ظرفیت های ذهنی کودکان تنظیم کنند و بدین ترتیب یادگیری موثرتر و عمیق تر تحقق یابد. همچنین توجه به مرحله رشد شناختی کودکان موجب ارتقای مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و خودتنظیمی در فرایند یادگیری می شود. تحقیقات متعددی نشان داده اند که برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر اصول رشد شناختی پیاژه علاوه بر افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان به بهبود عملکرد تحصیلی آنان نیز کمک می کند. بنابراین بهره گیری از نظریه پیاژه در طراحی برنامه های درسی می تواند زمینه ساز رشد همه جانبه و موفقیت تحصیلی کودکان دبستانی باشد. روش تحقیق پژوهش حاضر توصیفی و روش گردآوری اطلاعات آن کتابخانه ای است. بدین صورت که از منابع کتابخانه ای نظیر کتاب، مقاله، منابع خارجی، آموخته های محقق و... استفاده شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که مراحل رشد شناختی نظریه پیاژه از اهمیت بالایی در طراحی برنامه های درسی برای کودکان دبستانی برخوردار است. این نظریه با تاکید بر تغییرات کیفیتی در توانایی های شناختی کودک در هر مرحله راهنمایی های مهمی برای تطبیق محتوا و روش های آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

نظریه رشد شناختی پیاژه ، برنامه درسی ، کودکان دبستانی