تاثیر یادگیری مشارکتی بر مهارتهای ارتباطی و اجتماعی دانش آموزان دوره ی ابتدایی

هدف این پژوهش بررسی تاثیر یادگیری مشارکتی بر مهارتهای ارتباطی و اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است. این مقاله با مرور مبانی نظری، پیشینه های پژوهشی و ادبیات موجود در حوزه های روانشناسی تربیتی، روش های تدریس و مهارت های اجتماعی به تحلیل مکانیسم های تاثیرگذاری یادگیری مشارکتی بر رشد مهارت های ارتباطی و اجتماعی دانش آموزان پرداخته است. یافته های نظری نشان می دهد که یادگیری مشارکتی از طریق ایجاد فرصت های تعامل رو در رو، تقویت گوش دادن فعال، تشویق به بیان موثر و پرورش همدلی به توسعه مهارت های ارتباطی دانش آموزان کمک می کند، همچنین این رویکرد آموزشی از طریق همکاری گروهی، حل تعارض، مسئولیت پذیری و مشارکت جمعی به رشد مهارت های اجتماعی آنان می انجامد. پژوهش های مرور شده در این مقاله نشان داده اند که دانش آموزانی که در معرض روش های یادگیری مشارکتی قرار می گیرند در مقایسه با دانش آموزانی که با روش های سنتی آموزش می ببینند، از سطوح بالاتری از مهارت های ارتباطی و اجتماعی برخوردارند. با این حال، اثربخشی یادگیری مشارکتی تحت تاثیر عواملی مانند نقش معلم به عنوان تسهیل گر، طراحی فعالیت های گروهی، نحوه گروه بندی و جو عاطفی کلاس قرار دارد. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت توانمندسازی معلمان در کاربست یادگیری مشارکتی، طراحی فعالیت های گروهی موثر و ایجاد فضای امن و حمایتگر در کلاس برای بهره مندی از پتانسیل های این رویکرد در ارتقای مهارت های ارتباطی و اجتماعی دانش آموزان تاکید دارد همچنین انجام پژوهش های تجربی بیشتر در بافت آموزشی ایران و بازنگری در برنامه های تربیت معلم با رویکرد شایستگی محور از دیگر پیشنهادات این مقاله است.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، مشارکتی ، مهارت های ارتباطی ، مهارت های اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، روش های تدریس