تاثیر روش تدریس مبتنی بر پرسشگری اجتماع پژوهشی بر تقویت تفکر نقادانه و کاهش سطحی نگری در دانش آموزان ابتدایی

هدف این پژوهش، بررسی تاثیر روش تدریس مبتنی بر پرسشگری اجتماع پژوهشی بر تقویت تفکر نقادانه و کاهش سطحی نگری در دانش آموزان دوره ابتدایی است. این مقاله با مرور مبانی نظری، پیشینه های پژوهشی و ادبیات موجود در حوزه های فلسفه برای کودکان، روانشناسی تربیتی و روش های تدریس به تحلیل مکانیسم های تاثیرگذاری روش اجتماع پژوهشی بر تفکر نقادانه و کاهش سطحی نگری دانش آموزان پرداخته است. یافته های نظری نشان می دهد که روش اجتماع پژوهشی از طریق گفتگوی مشارکتی و کاوش جمعی، پرسشگری عمیق و فلسفی و تامل و خودارزیابی به پرورش عادت های فکری عمیق و نقادانه در دانش آموزان کمک می کند و آنان را از پذیرش منفعلانه اطلاعات و اکتفا به پاسخ های سطحی، به سمت کاوش فعال، تحلیل انتقادی و درک عمیق مفاهیم سوق می دهد. پژوهش های مرور شده در این مقاله نشان داده اند که دانش آموزانی که در جلسات منظم اجتماع پژوهشی شرکت می کنند در مقایسه با دانش آموزانی که با روش های سنتی آموزش می بینند از سطوح بالاتری از مهارت های تفکر نقادانه شامل تحلیل، استنتاج، ارزیابی و خود تنظیمی برخوردارند و در عین حال گرایش کمتری به سطحی نگری و پذیرش ساده انگارانه اطلاعات دارند. با این حال اثر بخشی این روش تحت تاثیر عواملی مانند نقش معلم به عنوان تسهیل گر، کیفیت طراحی جلسات و جو عاطفی کلاس قرار دارد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر پرسشگری ، اجتماع پژوهشی ، تفکر نقادانه ، سطحی نگری ، دانش آموزان ابتدایی ، فلسفه برای کودکان