بررسی ماهیت و آثار قراردادهای ورزشی

قراردادهای ورزشی به عنوان مهم ترین ابزار تنظیم روابط میان ورزشکاران، باشگاه ها، مربیان و سایر فعالان صنعت ورزش در سال های اخیر به دلیل توسعه ورزش حرفه ای و افزایش ارزش اقتصادی فعالیت های ورزشی اهمیت فزاینده ای یافته اند. با وجود این، فقدان قانون جامع و صریح در نظام حقوقی ایران و ماهیت چندبعدی این قراردادها، موجب بروز ابهامات فراوانی در خصوص ماهیت حقوقی، شرایط، اعتبار، آثار و ضمانت اجراهای ناشی از آن ها شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی ماهیت حقوقی و آثار قراردادهای ورزشی به روش توصیفی - تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که قراردادهای ورزشی را نمی توان به طور کامل با نهادهایی همچون عقد اجاره اشخاص یا قرارداد کار منطبق دانست؛ بلکه این قراردادها دارای ماهیتی مختلط و ویژه بوده و بر پایه اصل آزادی قراردادها و ماده ۱۰ قانون مدنی قابل تحلیل هستند. همچنین این قراردادها علاوه بر ایجاد تعهدات مالی، متضمن تعهدات حرفه ای، اخلاقی، فنی و انضباطی برای طرفین بوده و نقض آن ها می تواند علاوه بر مسئولیت قراردادی، ضمانت اجراهای اختصاصی نظیر فسخ قرارداد، محرومیت های انضباطی و جبران خسارت را در پی داشته باشد. نتایج پژوهش همچنین بیانگر آن است که خلاهای تقنینی، پراکندگی مقررات و وابستگی گسترده به آیین نامه های فدراسیون های ورزشی ضرورت تدوین قانون جامع قراردادهای ورزشی، تقویت داوری تخصصی و هماهنگی بیشتر میان حقوق داخلی و مقررات بین المللی ورزش را بیش از پیش آشکار ساخته است.

کلیدواژه ها:

قراردادهای ورزشی ، حقوق ورزش ، ماهیت حقوقی ، ماده ۱۰ قانون مدنی ، مسئولیت مدنی ، تعهدات قراردادی