نقش هوش مصنوعی در اشاعه حقوق بین الملل پناهندگان

در دهه های اخیر هوش مصنوعی در حوزه های مختلف از جمله مدیریت مهاجرت و کنترل مرزها به کار گرفته شده است و قابلیت تسهیل و تسریع فرآیندهایی که پیشتر مبتنی بر تصمیم گیری انسانی بودند را دارد. با این حال، استفاده گسترده از این فناوری ها نگرانی هایی درباره تاثیر آن بر حقوق بنیادین بشر، به ویژه در فرآیندهای تعیین وضعیت پناهندگی ایجاد کرده است. این مقاله با هدف بررسی پیامدهای حقوقی و انسانی استفاده از سامانه های هوش مصنوعی در فرآیندهای تعیین وضعیت پناهندگی و ارزیابی امکان جایگزینی آنها با قضاوت انسانی انجام شده است. روش تحقیق این مطالعه توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر مرور گسترده منابع علمی، حقوقی و اسنادی است که شامل قوانین بین المللی، اسناد اتحادیه اروپا و مطالعات موردی سامانه های کنترل مرزی و ارزیابی پناهندگی می شود. یافته ها نشان می دهد که اگرچه سامانه های هوش مصنوعی قادر به تحلیل داده های عینی و پیش بینی جریان های مهاجرتی هستند و می توانند در تسریع روندهای تعیین وضعیت پناهندگی نقش داشته باشند اما محدودیت آنها در ارزیابی عنصر ذهنی یعنی ترس از آزار و تعقیب، مانع جایگزینی کامل قضاوت انسانی می شود. علاوه بر این استفاده نادرست از این سامانه ها می تواند نابرابری قدرت میان پناه جویان و دولت ها را تشدید کرده و به ابزارهایی ضد مهاجرت و تبعیض آمیز تبدیل شود. بنابراین، علی رغم ظرفیت های بالقوه هوش مصنوعی تضمین تعامل انسانی و رعایت دقیق حقوق بنیادین پناهجویان برای اجرای عادلانه فرآیندهای تعیین وضعیت پناهندگی ضروری است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تعیین وضعیت پناهندگی ، کنترل مرزها ، حقوق بنیادین بشر ، عنصر ذهنی در پناهندگی